මිනිසා..

විටෙක,
මවකි පියෙකි දාරක සෙනේ උතුරනා 
සොයුරියකි සෙවනෙල්ල මෙන් ළඟ රැදෙනා 
යෙහෙළියකි ගහට පොත්ත මෙන් බැඳෙනා 
නෑයෙකි නිරතුරු සෙප ඩුක විමසන්නා 
ඇදිරින්දෙකි දිනන්නට දිවිය මංපෙත් සාදාගන්නා 
ඔහුම විටෙක,
ඇති තැන ගුණ වයනා 
නැති තැන දොස් නගනා

වාසියට අත් එසවෙනා
තම යහපතම නිති පතනා
කවුරුන්ද මේ මිනිසා..?
කිසිදා හැදිනිය නොහැකි 
දෙපා හිමි සත්වයෙකී
මිනිසා...

භාෂාව සහ ජනමාධ්‍ය

කිසියම් ජන කොට්ඨාශයක අනන්‍යතාවයේ ප්‍රමුඛ සාධකය භාෂාව වේ.භාෂාව හුදු සන්නිවෙදන මෙවලමක් පමණක් නොව,සමාජයේ පුරවැසියන් අතර අන්තර් සබදතා හා බැදිම් පවත්වා ගැනීම සඳහා ඉවහල් වන සාධකයකි.මෙහිදී මුඛ්‍ය කාර්ය සන්නිවේදනයයි.සන්නිවෙදනය සඳහා භාෂාව භාවිතායේදි ජනමාධ්‍යවලට විශාල වගකීමක් පවතී.ඒ සදහා ප්‍රගුන කල යුතු ගුණාංග රැසක් පවතී.වර්තමාන සංස්කෘතිය තුළ පවතින භාෂා භාවිතයන් තුළ ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රය පරිහානියට ලක් වන ආකාරය දැක ගත හැක.සම්මතයන්ට සහ නීති රීති වලට අනුකූලව භෂාවේ අභිවෘද්ධිය සහ ප්‍රගතිය උදෙසා නිසි පරිදි භාෂාව භාවිත කිරීමේ වගකීම බහුජන මාධ්‍යවලට පැවරී ඇත.එ අතරින් විද්යුත් මාධ්‍ය ඉහත කී වගකීමට පරිභාහිරව කටයුතු කරන බව කිව යුතුය.රූපවාහිනියේ හා ගුවන් විදුලි ක්ෂේත්‍ර වලට පෙමිණෙන බොහෝ දෙනගේ අපේක්ශාව වන්නෙ නිවේදක,නිවේදිකාවක වී තම ජනප්‍රියත්වය වර්ධනය කර ගැනීම සහ ප්‍රතිරූපය ගොඩනගා ගෙනීමට උත්සහ දැරීමටය.වැඩි වශයෙන් එෆ්.එම් නාලිකා තුළ සිදුවන්නේ මෙයයි.ඇතැම් රූපවාහිනී නාලිකා තුළද සිදු වන්නේ එයමය..තම මාධ්‍ය ආයතනයේ සහ බහුජන වෙළද සමාගම්හි දියුණුව උදෙසා මාධ්‍ය භාවිත කිරීම සෝචනීය තත්වයකි..එසේ හෙයින් නිසි පරිදි භාෂාව භාවිත කරමින් සමජයට ඉවිය යුතු යුතුකම් නොපිරිහෙලා ඉටු කිරීමට මාධ්‍යය ආයතන කැප විය යුතුය....  

ආසයි මටත්....

තිබුණානම් මටත් 
අත්තටු දෙකක්,
ඉගිලෙන්න තිබුණා 

නිදහසේ....
විදගන්න තිබුණා, 
ජීවීතය...
පාළු නිසල රාත්‍රියක
සයුරැ තෙර අබියසට වී,
ගෙත්තම් කරන්නට 
තිබුණා,
මගේ කවිය.....